Adoptowałem porzucone dziecko ze straży pożarnej – 5 lat później kobieta zapukała do moich drzwi i powiedziała: „Musisz oddać mi moje dziecko”

Tej nocy wiatr wył, grzechocząc oknami remizy strażackiej nr 14. Byłem w połowie swojej zmiany i popijałem letnią kawę, gdy wszedł Joe, mój partner. Na jego twarzy gościł jego zwykły uśmieszek.

„Koleś, zapisz się na śmierć tym szlamem” – zadrwił, wskazując na mój kubek.

„To kofeina. To działa. „Nie proś o cuda” – odpowiedziałem z uśmiechem.

Joe usiadł i przeglądał magazyn. Na zewnątrz na ulicach panowała cisza, ten niesamowity spokój sprawia, że ​​strażacy muszą być czujni. Wtedy usłyszeliśmy słaby krzyk, ledwo słyszalny z powodu wiatru.